ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบแล้วอีกไม่กี่เดือนก้อจะเป็นยี่สิบเอ็ด ฉันเคยกลัวการมีอายุมากขึ้นเพราะเคยมีคนบอกว่า ถ้าฉันอายุถึงยี่สิบห้าฉันจะป่วยหนักไม่ก้อจะมีชีวิตไม่ถึงยี่สิบห้า แต่ในเวลาตอนนี้ฉันยังใช้ไม่คุ้มเท่าไรเลย ฉันอยากทำงานในสิ่งที่ชอบ อยากไปเที่ยวในที่ๆยังไม่เคยไปอยากกินอะไรที่ยังไม่เคยได้กิน อยากทำอะไรที่ยังไม่เคยได้ทำหลายอย่าง ทำไงจะได้ทำทุกอย่างให้หมดในเวลาที่เหลือ การมีชีวิตอย่างหวาดระเเวงมันน่ากลัวจัง หลายคนชอบถามว่าทำไมไม่มีแฟน และหลายคนบอกว่า ทำไมใจร้ายขนาดนี้ไม่ยอมจะรับรักใคร ไม่มีใครเชื่อว่าฉันไม่มีแฟน เวลามีใครเข้ามาคุยกับฉันพวกเค้าชอบคิดว่าฉันต้องมีใครอีกคน ได้ฟังแบบนั้นมันแย่นะเพราะฉันคงไม่มีเวลาไปคุยกับคนนั้นคนนี้หรอก เวลาของฉันที่มีต้องทำอย่างอื่นอีกมากมาย ฉันไม่อยากไปมัวทะเลกับใครเพราะเรื่องแบบนี้ ฉันอยากอยู่เพื่อนๆ คนที่บ้าน หรือใครๆที่ฉันรู้จักและคนทุกคนที่เป็นมิตรกับฉัน ฉันอยากหัวเราะมากกว่าร้องไห้ แต่ทำไมฉันถึงเอาแต่ร้องไห้ ไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครรู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไงกลัวแค่ไหน เวลาอาการของโรคกำเริบฉันต้องอยู่คนเดียว ฉันไม่ต้องการให้ใครมาเห็นว่าฉันมีสภาพเเย่คงไม่มีใครรับได้ เจ็บมากแค่ไหนก้อต้องทน ...